Home » Voor de lezers » BLOGs » In hoeverre is een praktijkmanager verantwoordelijk voor het werkplezier?

In hoeverre is een praktijkmanager verantwoordelijk voor het werkplezier?

Gepubliceerd op 9 juli 2020 om 20:27

"Ik heb zo'n lastig team, ze klagen ontzettend veel, gaan om de haverklap koffie drinken en als ik ze een omloop assistente vraag minder koffiepauzes te houden, draait ze met haar ogen en zodra ik weg ben hoor ik het geroddel weer. Ik hou van mn werk maar ben er echt even helemaal klaar mee."

Azra is praktijkmanager van een driekamerpraktijk in Flevoland en we hebben een online sessie. Ze weet dat ze snel teveel micromanaged maar aan de andere kant, eerlijk is eerlijk, heeft ze ook een paar zeer hardnekkige patronen te doorbreken op de praktijk waar ze sinds 3 maanden praktijkmanager is.

Ik zie het aan haar dat ze het inderdaad even niet trekt. Ik moet zeggen dat het een veel voorkomend probleem is op praktijken. Een verticaal team aansturen is echt niet makkelijk en al helemaal niet als er gemuit wordt.

Ik weet dat veel trainers zeggen dat je als praktijkmanager betrokkenheid moet creëren en enthousiasme voor het werk bij je teamleden. Dat zeg ik zelf ook. Maar er is een soort scheefgroei ontstaan door die visie vind ik. De probleemeigenaar van een paar teamleden die muiten en dwarsliggen is ineens de praktijkmanager. Is dat wel fair?

Het is in ieder geval een teken aan de wand waar je wel wat mee moet doen. Het kan zo zijn dat een teamlid zich langdurig achter gesteld voelt. Regelmatig is er jaloersie tussen de verschillende hiërarchische werklagen op een praktijk maar wordt het aan de oppervlakte nooit heel duidelijk waar die jaloersie dan in zit.

Een manager kan dit verminderen door de teamleden uitzicht op functiegroei te geven maar ook door teamsuccessen vieren, het team laten zien welke kant het opgaat en noem maar op maar de teamleden hebben zelf ook verantwoordelijkheid.

Ik maak me er misschien niet populair mee maar dat vind ik echt. Je mag toch van personeel ook verwachten dat ze blij zijn met hun baan en elke dag proberen het beste ervan te maken? Uit hunzelf? Ik moet eerlijk zeggen dat welk baantje ik zelf ook gehad heb, mijn inzet en commitment altijd even hoog was.

'Daar wordt je voor betaald' blijft een hardnekkige grondgedachte van me. En zo is het toch ook? Als je het niet leuk vind omloop te doen, waarom ben je dan omloopassistente?

Als een omloop assistentes iedere dag trays opgestapeld heeft en cementresten niet goed verwijderd van de instrumenten maar ondertussen wel koffie drinkt, snap ik werkelijk niet waarom ze niet denkt:"Laat ik eerst die trays wegwerken, en de volgende voorbereiden en om 12u is er weer koffie."

Waarom mag je zo'n werkhouding niet meer verwachten? Natuurlijk mag je dat wel verwachten! Je mag de lat hoog leggen. Maar maak duidelijk waar de lat ligt. En voer ambitie gesprekken met je medewerkers.

In een ambitie gesprek bespreek je waar het hart van je medewerker echt sneller van gaat kloppen. Wat is haar talent en hoe ontwikkelen we dat samen? Wat is haar ambitie en waar past de praktijk in dat plaatje? Het is bijna wonderlijk om te zien hoe de assistente die altijd de kantjes eraf loopt de assistente kan worden die dat tandje erbij zet. 

Begin in de sollicitatiepricedure met je verwachtingen te benoemen. Praat in de ik-vorm en niet in de wij-vorm. Zet jezelf direct als leider neer. "Als je in deze praktijk komt werken verwacht ik dat je kwaliteit wilt leveren, je altijd als je eigen werk klaar is collega's vraagt of je nog ergens kan helpen. En ik verwacht commitment. Wij beloven kwaliteit aan onze patiënten en verwachten kwaliteit van het team. Het zal geweldig zijn als je daar onderdeel vanuit wilt maken, je krijgt opleidingen en we doen leuke teamuitjes en noem maar op."

Weinig kans dat die assistente snel hetzelfde gedrag zal gaan vertonen. Ookal ben je misschien niet in de positie om haar niet aan te nemen door de krapte op de arbeidsmarkt, toon je verwachting. Op het moment dat jij de verwachtingen op tafel legt is de lat gelegd. En krijgt de assistent het Wauwgevoel dat ze bij jou op de praktijk mag werken. Want vergeet niet dat ze zelf solliciteert en wíl werken op de praktijk. 

Mocht de klad erin komen: wees het voor. Schiet haar even aan:"Ik heb het gevoel dat je wat slordiger werkt de laatste tijd, zit je ergens mee of is er iets dat Ik moet weten?" Bouw een goede relatie op met je medewerkers. Dan willen ze voor je werken. Zo bouw je verantwoordelijkheid voor eigen functie op. Spreek ze er persoonlijk op aan als je ziet dat die verantwoordelijkheid niet goed genomen wordt en eindig weer met het uitspreken van je verwachting (wens).

Azra heeft na onze executive  coachingsessie ervoor gekozen de 'twee roddeltantes' samen in een gesprek uit te nodigen. Ze is heel open geweest en heeft gezegd:"Ik zie dat jullie allebei heel graag met elkaar praten maar het leidt jullie ook af van je werk, waar je voor komt. Hoe kunnen we daar meer balans in aanbrengen?" De bal is bij de dames gelegd. En dát is ook de verantwoordelijkheid neerleggen waar die hoort. Volgende week komen ze erop terug samen.

Maar Azra appt te me dat ze allebei in tijden niet zo consciëntieus hadden gewerkt. "Nu kan ze de vinger aan de pols houden en volgende week complimenten geven maar ook weer haar verwachting uitspreken, richting nog beter werken. Azra komt er wel.


Reactie plaatsen

Reacties

E.de Groot
4 maanden geleden

Ruth! Spot on!

Evert