Home » Over KDMS » BLOGs » "Ik heb best last van alle maatregelen, en ineens merk ik dat ik Praktijkmanagen ineens een gedoe vindt" zegt mark

"Ik heb best last van alle maatregelen, en ineens merk ik dat ik Praktijkmanagen ineens een gedoe vindt" zegt mark

Gepubliceerd op 7 november 2020 om 12:18

"Ik merk dat ik geen zin heb om de kar te trekken op de praktijk. Of geen zin, misschien is het wel geen energie ervoor. Ik ben een beetje praktijkmoe" zegt de anders enorm gedreven Mark

We zitten in het mooie oude pand van het coachhuis in Helmond. Hij kijkt me aan en zucht even, bijna ongemerkt. "Wat een zucht Mark, zit je iets dwars?" Mark kijkt me aan en wil het wegwuiven:"Ach t is gewoon al dat coronagedoe, ik ben het een beetje zat geloof ik. De familie is zelfs verdeeld, sommige vrienden hoor ik bijna niet meer en de hele dag zijn patiënten bang of moeten we het over corona hebben. Ik heb steeds minder zin om te gaan werken. Ben een beetje praktijkmanager moe denk ik. Maar ik wil niet zeuren hoor! Ik ben heel blij met mijn baan en weet dat veel mensen zoals in horeca het echt zwaar hebben." Hij lacht wat schaapachtig maar zijn ogen staan droevig.

Ookal heb ik geen oplossing, ik vind het wel heel belangrijk dat we hier dieper op ingaan. Ik vraag door op waar Mark de verdeeldheid in zijn familie en vriendenkring omtrent de maatregelen ervaart. Mark is niet de eerste die dit in een sessie naar voren brengt. Steeds vaker is het onderwerp "lockdown" en "de verdeeldheid" iets dat naar voren komt in coachingsgesprekken, t valt me echt op. Alsof de coachees zelf geestelijk ook in lock down zijn, een ernstig signaal dat de maatschappelijke druk oploopt vind ik.

Als praktijkmanager heb je een grote verantwoordelijkheid te dragen. Dat is helemaal ok natuurlijk. Maar het is ook ok dat je jouw team vraagt je te helpen.

"Tja Ruth ik ben niet eens zo n feestbeest hoor maar er is zo weinig naar uit te kijken. Sinterklaas gaat niet door, kerst wordt vast geen groot familiefeest en straks mogen we niet eens knallen met oud en nieuw. Zul je zien. Al het leuke is weg. Even lunchen met mn vrouw en dochtertje op zaterdag of een filmpje pakken is er niet meer bij. Ineens voel ik gewoon niet zo n drive meer als ik had. De keukentafel ligt bomvol werkzooi van mijn vrouw en we missen gewoon t langslopen van vrienden en familie."

In coaching gaan we op zoek hoe we veerkracht van de manager kunnen vergroten en energie kunnen verhogen op de praktijk. Er blijkt meer haalbaar dan Mark zelf bedacht had. Dát doet coaching 

Energie op een praktijk verhogen en veerkracht van managers vergroten is een rode draad in bijna alle coaching. In de coaching is het belangrijk dat we tot de kern komen en zoeken naar een punt waar Mark zich minder alleen voelt en weer energieker wordt en belemmerende gedachten toch proberen om te zetten. "Omdenken" en kijken naar andere mogelijkheden. Verbindende krachten maken ipv verdelende krachten.

Maar ook het gevoel er mogen laten zijn. Ook dat mag. Het IS  ook niet niks. Ookal heeft een ander het misschien zwaarder, jezelf toestaan te balen of je rot te voelen is minstens zo belangrijk.

 "Het stomme is dat ik gewoon geen zin meer heb om de kar steeds te trekken. Vergaderen moet online, en tja dan mis je wel wat hoor in de communicatie. Een borrel geven kan ook niet en iedereen heeft nu een houding van:"ach we werken al jaren zo en waarom moeten we dan juist nú veranderen?" Ik wordt er zelf ook moedeloos van en denk dan "ach waarom ook?"

Als je meegaat in de "we-doen-het-al-jaren-zo energie" op de praktijk, stuur je als praktijkmanager niet op kwaliteit. Maar dat verdienen je patiënten wel

Dat is tricky. Het is een gedachte die elke praktijkmanager wel eens heeft, maar als je daar naar gaat luisteren dan laat je eigenlijk het roer los. Natuurlijk moet je wel managen, incidentmeldingen bij laten houden, aansturen op groei en competentieverhoging per individu én toch 1 team willen maken van je subteams. Het raakt me dat Mark nu al mijn derde coachee is die minder energie zegt te hebben en motivatie uit de tenen moet halen. Mark is vast ook niet de enige in zijn team die hier last van heeft. Ik vraag hem of hij zijn gevoel wel eens deelt op de praktijk. Maar daar geen moment tijd voor genomen te hebben. Hij denderde eigenlijk altijd een beetje door en nu er 2 ast in thuisquarantaine zitten staat hij ook aan de stoel.

Ik raad hem aan de volgende zoommeeting toch zijn gevoelens met zijn team te bespreken en te vertellen hoe hij het voelt als manager en als mens en wil anderen ook kunnen laten delen hoe de lockdown impact heeft op hen. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje en steun vragen aan elkaar is heel krachtig. Dit kan een enorme verbindende kracht worden in je team.

Als je als praktijkmanager je open stelt zal het team zich ook sneller naar jou toe openen

Hij mag een beroep doen op zn team om zelf ook beter te kunnen werken. Delegeren van taken bijvoorveeld zoals inkoop kan ook helpen. Ik daag Mark uit op zoek te gaan naar verlichting zonder t team daarbij te belasten maar een 'samen trekken we de kar gevoel' te beogen.

Mark appt me 4 dagen later:"Ruth wat ben ik blij dat ik mijn gevoel van tegen een muur oplopen gedeeld heb. Veel meer wordt er gewerkt vanuit hun eigen energie ipv die van mij. Ik wou dat ik t eerder had gedaan."

Een manager is wel een manager maar ook onderdeel van het team. Je mag je sterke maar ook zachte kanten laten zien. Juist dat geeft de medewerkers een signaal dat zij dat ook mogen. Zorg goed voor elkaar op de praktijk!


Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.