Home » KDMS README » BLOGs » Als een ander wil bepalen wat je missie en visie is en je per ongeluk het bonnetje van de action in de parkeerautomaat propt

Als een ander wil bepalen wat je missie en visie is en je per ongeluk het bonnetje van de action in de parkeerautomaat propt

Gepubliceerd op 29 mei 2020 om 17:21

Mijn moeder moest er vroeger al om lachen. Als klein dreumesje kon ik nog nauwelijks praten maar als ik hulp bij iets nodig had zei ik:"mama, itte elf doen"

(ikke zelf doen) in wezen ben ik niet veel veranderd. Ik hou van zelf ontwikkelen en ontdekken. Gelukkig hou ik natuurlijk ondertussen ook van samenwerken maar wel met behoud van autonomie. 

En na jaren en jaren in loondienst gewerkt te hebben ging ik het zelf doen. Ik vergeet het moment nooit meer toen ik had besloten mijn vaste contract op te zeggen en voor mezelf te beginnen. Jubelend gooide ik op Linked In dat KDMS Kruijshoop Dental Management Solutions geboren was en ik enorm veel zin had om praktijken te gaan helpen.

Ik moet zeggen dat ik best een hele leuke baas ben. Leuker dan ik in jaren heb gehad ;) Vandaag bijvoorbeeld kreeg ik zomaar een dagje vrij van mezelf; "ga maar lekker met je zoon genieten van het mooie weer." Fluisterde ik mezelf in het oor. Maar ik ben ook streng. Alles moet tot in perfectie worden voorbereid, uitgewerkt en gemaakt worden. Kwalitieit leveren is een van de hoofddoelen en ook iets waar ik voor sta. 

Enfin. Ik had dus net aangekondigd  ondernemer te worden en de felicitaties van mijn netwerk vlogen me om de oren. Twee uur later al volgde de eerste prospect! Een onderwijsinstelling voor tandheelkundige opleidingen wilde dat ik lessen voor ze ging ontwikkelen en ook geven. Woehoe! Hoe gaaf is dat? "Maar dan voor balie assistentes," zei hij, "want jij bént balie." even een rilling over mn rug, want als iemand zegt wat ik ben denk ik altijd dat ik t niet ben."Ik ben toch geen balie?" Maar Wauw. "Wat cool" 

We spraken af in van der valk in Utrecht en hadden een lunch samen. Ik deed net alsof ik wekelijks tussen de bobo's lunch en keek stiekem rond naar alle opgedirkte zaken mensen. Daar had ik ooit ook jaren tussen gelopen op hoge hakken. Wat een gek idee. 

Anyway de lunch was eerlijk gezegd dodelijk saai, het ging helemaal niet over inhoud maar over geld. Mijn sprankeltjes droogden op en ik hoorde alleen maar hoe blij ik wel niet moest zijn. Ik vroeg teveel geld(ookal had ik in overleg met adviseur van KvK de prijs bepaald) ik wilde teveel tijd om de modules te ontwikkelen, ik wilde teveel inspraak om de lessen te maken. En ik kreeg 3 uur lang excel sheets te zien hoe weinig ik max mocht kosten zodat ze wel na een jaar break even konden zijn.

Nu moet je weten, ik ben eigenlijk gewoon een beetje recalcitrant van aard. Als iemand te vaak zegt: dit moet je doen, zo ben jij, je moet je beperken tot etc dan wordt ik opstandig. Daar kan ik niet zoveel aan doen. En dat gebeurt dan eerst diep in mij. Ik probeerde het gevoel te onderdrukken en er nog wat van te maken en zei nog wel even dat hij ook wel blij mocht zijn als hij MIJ in zn bedrijf had. "Jeetje als we zo gaan beginnen wordt t zo sales" dacht ik toen ik het mezelf hoorde zeggen sn ik vind sales helemáál niet leuk. Ik vond t hele aanbod ook helemaal niet leuk meer. Maar zalmsalade was wel heerlijk. 

Totaal murw en een tikje gedesillusioneerd liep ik naar de parkeerautomaat terug. Die deed t niet.. Ik probeerde 9 keer een bonnetje in de gleuf van de scanner te moffelen. Net op dat moment kwam hij eraan hij keek naar me;"nou zeg," zei ik enigzins verontwaardigd, "Dat ding doet t helemaal niet." En ik wees met mn hoofd naar de parkeerautomaat. Hij keek me aan en ik zag hem zichzelf afvragen of ik wel helemaal spoorde en zei:"dat gaat ook niet lukken als je een bonnetje van de Action erin probeert te proppen." We moesten er niet eens om lachen. Dat zegt toch al genoeg.. 

Na nog een tijdje wat heen en weer geklungel en beginnersonzekerheden is het contact doodgebloed. Ondertussen ontwikkelde ik KDMS door en super interessante en nieuwe kansen kwamen op mijn pad die wél bij mij pasten. En waar ik zeker het gevoel van had, juist door wie en wat ik ben en kan, een bijdrage kan leveren om de praktijkvoering te verbeteren.  Coaching en training heeft geen zin als het niet matcht. Ik heb ervan geleerd heel goed door te vragen als iemand me benadert, en niet overal 'ja op te zeggen.

.

Van de week bood iemand me een mogelijkheid tot eigenaar worden van  een grote franchise van een internationale business coachingspraktijk. Mijn leanmanagent trainingen voor praktijken in combi met coaching viel op. Ik heb geluisterd en heel goed door gevraagd of ik mijn autonomie genoeg zou behouden. Dat was niet zo, überhaupt de tandheelkunde vaarwel zeggen is voor mij persoonlijk ondenkbaar. Je snapt het, ik ben niet gaan wachten tot ik onhandig werd maar ben netjes afgehaakt. Geld is niet mijn drijfveer en is het nooit geweest, autonoom kunnen zijn wel. En echt ertoe doen ook. Als iemand na een sessie met mij gemotiveerder is dan voor het gesprek wordt ik gelukkig. En daarbij hebben praktijken echt robuustere leanmanagers nodig. Die verbindend zijn en tegelijk lijnen uitzetten. Ik voel het als mijn missie daarbij de eigenaar/pm te ondersteunen.

"En? Ga je erover nadenken?" Zei Willem toen hij thuis kwam refererend aan het franchisegesprek."Nee, KDMS is veel te mooi om los te laten, dat is van mij, en daar sta ik achter. Itte elf doen."  


Reactie plaatsen

Reacties

Ellen
3 maanden geleden

Heel mooi gezegd Ruth, blijf bij je gevoel en de intentie die je hebt een had toen je je eigen bedrijf begon. Daarmee kun je jezelf immers ook onderscheiden.