Home » KDMS README » BLOGs » De aard van het beestje, een onverwacht essay

De aard van het beestje, een onverwacht essay

Gepubliceerd op 26 augustus 2020 om 01:16

Onze zoon (12) en ik hadden op vakantie bij de Boswachter aan een vennetje waar ook wilde paarden uit dronken en grote oerossen, net lekker gezwommen. Een adder schoot als een sierlijke pijl langs ons in het water. We schrokken er niet eens van. We spoelden het kleiïge water van ons af onder de ijskoude buitendouche en liepen terug naar onze tent.

 

"Een prachtig moment voor een filosofisch gesprek", zou Jeroen gedacht hebben want hij begon weer met een van zijn heerlijke overdenkingen, 'Mama, als ik regeïncarneerd zou zijn en ik zou een dier zijn geweest zou ik van alle dieren die er zijn nooit teek willen zijn. Dat lijkt me echt het allerallerergste.' Ik zag de opties van 'dieren-die-je-niet-wil-zijn-als-je-reincarneert' voorbijflitsen, een slome luiaard, blinde Makapi of ratelslang die zichzelf verraad leek me ook niks, of circusleeuw, dat is misschien wel het ergste. Zo mijmerde ik verder. Maar teek?

"Hoe kom je op een teek? Wat vind je daar erger aan dan een teek mama?" Ik noemde de dieren op die ik zo even door mijn gedachten zielig had zien langs swipen.

Ondertussen spoelden we het zand van het strandje (waar je tóch na t buitendouche weer doorheen moest) van onze voeten af onder onze jarrican die we op een boomstronk in de schaduw hadden staan.

"Een teek zit zijn hele leven maar te wachten op een passant. Dan springt hij en heeft hij 1 kans.' Vervolgde Jeroen, 'Springt hij mis, dan sterft hij. Springt hij raak dan moet hij voor zijn doel kilometers afleggen en van vervolgens parasiteren. Dat lijkt me verschrikkelijk! Helemaal omdat je een dier of mens ziek kan maken maar daar als teek niks aan kunt doen. Dat wil een teek vast niet! Nee mama een teek lijkt me écht vreselijk om te zijn." ("Wat is het toch een lieve jongen' denk ik even)

"Maar misschien ziet een teek het zelf anders," filosofeerde ik door. "Stel dat een teek gewoon lekker zn dingetje doet, beetje chillen in het hoge gras en leven in het moment. En dat hij helemaal niet bezig is met of er wel iemand langskomt maar gewoon geniet van het leven dat hij heeft. 

hij wiegt een beetje met op de grasspriet in de wind en geniet van het zonnestraatje dat soms zijn schulden verwarmd." Ondertussen zijn we in de schaduw gaan zitten, naast ons stoelen hebben 4 kleuters zich verzameld op het kleed waar jeroen wel eens een donald duckje leest.

Ze komen vaker zomaar even bij ons wat hangen en laten hun meegebrachte soldaatjes los en de oudste, oscar, 7 vraagt:. "Waar hebben jullie het over?" "Sttt luister maar, we hebben het over een teek die het helemaal niet erg vindt om een teek te zijn", fluister ik gauw.

Ze kijken een beetje verbouwereerd eerst naar elkaar;"Wat zei Ruth nou oscar?" Oscar haalt gauw zijn schouders op en legt zn vinger tegen zijn lippen,"weet ik niet maar stil hoor ik wil het wel horen". Ondertussen fraai ik in de koelbox naast de stoel en vis er 6 pakjes sap uit. "Luister maar en ga maar dit opdrinken, maar niet hard lurpen want dan hoor je het niet." 4 hoofdjes knikken met een rietje in de mond naast me draait mijn puberzoon met zijn ogen, maar spoort me aan:"Vertel eens verder mama".

"Goed die teek dus, die heel relaxt gewoon teek wil zijn. Niks meer, niks minder. Want deze teek denkt niet;"oh, Ik moet opschieten er moet wel iemand langskomen anders sterf ik," deze teek denkt ook niet aan gisteren; "Oh gisteren kwam er ook al niemand ik krijg het vast nooit voor elkaar want er komt niemand hierlangs," en kent geen jaloersie;"Oh zat ik maar op die spriet waar Tessel op zat, die is 3 dagen geleden al vertrokken op de poot van een hertenjong". Nee hoor, ons teekje Is gewoon chill bezig teek te zijn.

Hij wiegt zogezegd in het zonnetje op zijn grashalm, en maakt zich helemaal nergens druk om.

Hij is eigenlijk heel tevreden en dut volgens mij zelfs een beetje in. Maar ik kan me vergissen want teken doen ook wel eens alsof. In ieder geval, op een dag, schrikt teekje opeens wakker, 'Wat voelde hij nou?' Zijn aandacht is gespitst, hij weet niet waardoor of waarop hij gespitst is, maar hij voelt in elke vezels van zijn lijfje dat er iets héél belangrijks staat te gebeuren. 'Daar!" Hij is nu echt klaarwakker, "Daar voelde hij het weer! En weer en weer en weer!" Hij staat bijna rechtop op het puntje van de grashalm! En nu hoort hij het niet alleen, hij voelt het nu ook. 

De grashalm is tegen de wind in aan het trillen! Al zijn pootjes klemde hij met man en macht om het halmpje heen. Hij probeerde te zien wat het nou is. Toen hij net bijna viel zag hij het; het was een grote voet. En nog een. En elke keer als die voet op de grond kwam stampte de vloer en beweegt zijn halmpje!

Vanuit het diepste van zijn ziel borrelt er een innerlijk verkreeg op! "Hoera!" Hij krijgt bijna zin om te gaan zingen, of fluiten, als hij dat kon. Maar dat weet hij niet want dat heefthij nooit geprobeerd.

Hij heeft eigenlijk een beetje het gevoel als je bijna aan de beurt bent om in de achtbaan te stappen denk ik. Zo voelt hij zich." Ik stop even en kijk naar alle kinderogen die op me gericht zijn. "En toen?" Zegt Oscar weer. "Toen de voeten héél dicht bij kwam wist hij het zeker. 'Hij moest en zou meegaan met die grote voeten die zo hard trommelden op de grond" hij kon zich niet voorstellen dat er iets mooiers bestond dan dat.

Net toen hij wilde springen stonden ze stil, 'Maar jeeminee, dat was wel heel ver springen. Kan ik dat wel? Wil ik dat wel? Wil ik mijn grashalmpje dat ik zo goed ken wel loslaten? Wat bezielt me ineens?" Allerlei gedachten schoten door zijn hoofd. Maar hij wuifde ze weg, nam een grote hap adem en.... springt dat zijn leven eraf hangt. Hij heeft geluk!

Ookal tuimelde hij een beetje door de lucht hij landde precies midden op de voet en had een prachtige sprong gemaakt "al zeg ik het zelf" denkt hij trots.

"Hoera!" Hij heeft zich nog nooit zo gevoeld en bedenkt dat dit gelukkig zijn moest zijn. Hij hijgt wat na op de voet maar die begon weer te lopen, en de andere voet ook, maar die gaat net een tikkeltje later weg dan 'zijn' voet. "Ik zit precies oo de goeie' denkt hij, en toen;' oef het is hier best koud zonder de andere grassprietjes om me heen".Hij klimt omhoog  en omhoog en omhoog. Een dag en een nacht klimt hij onafgebroken. Tot hij niet hoger durft. Heel moe vind hij, net toen hij het op wou geven een warm plekje te vinden, een prachtige slaapplaat tussen een soort zwarte grassprietjes. Hij had heel mooi uitzicht en vergeet zelfs zijn hoogtevrees.

Het enige waar hij nog aan kan denken is dat hij verschrikkelijke dorst heeft. Én honger. Hij bedenkt zich ineens dat hij al heel lang niks gegeten heeft en neemt een hapje van de warme witte grond tussen de zwarte gekke grassprietjes. Hij kan gewoon niet meer loslaten, héérlijk.

Tevreden moet hij in slaap gedommeld zijn want na een hele lange tijd wordt hij wakker, ziet hij hoe hij gegroeid is, wil zijn armen en benen bekijken. "Ben ik zo gegroeid?" maar vergeet zich vast te houden en viel naar beneden. Een heel kort slaakje van schrik is te horen, als je heel stil bent. Daarna is het stil. Hij is dood zonder dat hij het doorhad maar heel tevreden geleefd."

"Ja jeetje mama als je het zo benadert dan is er ook niks aan. Zo wil ik ook dan nog wel teek zijn. Maar zo kun je van alle rotdieren een leuk verhaal maken." Mijn puberzoon is licht geërgerd. Het jongere publiek niet:

"Ja?" Zegt Jasmijn die verderop in een rood volkswagen busjes met haar ouders kampeert "kun je ook zo n verhaal over een pony vertellen?" "Oh ja hoor!" Zeg ik. En wil bijna beginnen maar zie dat Jeroen bijna afhaakt. "Een ander keertje misschien." Zeg ik gauw. 

Drie weken later voel ik een bult in mijn nek, hoofdpijn, ziek. Dokter zegt een tekenbeet. Ergens diep in me, hoe ziek ook, glimlach ik. Een teek is ook maar een beestje. Ik doe de teek na terug naar ook in het moment zijn, wentel me in mijn malaise en Willem maakt kippensoep. Anti histamine en antibiotica slaan zo vast gauw aan. Ik denk aan hoe vaak ik ook gesprongen ben in t luchtledige, puur vertrouwend op instinctieve joehoe stemming én een soort eeuwige "het moet gewoon" gevoel.

Als er een voet langskomt spring ik ook. Zo ben ik ook dacht ik vannacht, toen ik uitgerangeerd maar klaarwakker dacht aan de oprichting van mijn bedrijf. Toen ik besloot kdms op te richten sprong ik ook. En ook nu komen nieuwe uitdagingen op mijn pad waar ik geen 'nee" tegen zeg maar 'ik ga het proberen.'  Zo ontwikkel ik mezelf. Zo vaak vragen mensen waar mijn drive vandaan komt. Meestal zeg ik omdat we hele erge dingen hebben overleefd, dat is ook zo. Maar bovenal weet ik;

Zoiets zit nu eenmaal in de aard van het beestje. 


Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.