Home » KDMS README » BLOGs » ALS DE EMMER VAN DE PRAKTIJKMANAGER OVERLOOPT en DE TANDARTS NAAKT POSEERT

ALS DE EMMER VAN DE PRAKTIJKMANAGER OVERLOOPT en DE TANDARTS NAAKT POSEERT

Gepubliceerd op 7 mei 2020 om 00:07

Ik krijg een appje van Ellen, zeer ervaren praktijkmanager in Utrecht van een 5 kamerpraktijk. Ellen is een aanpakker pur sang, geen berg te hoog voor deze praktijkmanager. Maar ineens trekt ze het niet meer.

 

Toen de praktijk dicht was hield ze haar team zelfs nog moeiteloos bij elkaar, stuurde ze persoonlijk kaartjes naar de oudste patiënten van de praktijk en stond ze met een dikke duim omhoog glimlachend vol verwachting op de foto op Linked In toen het spatscherm bij de balie werd geplaatst. Ookal hoeft die niet, de eigenaar moest en zou een spatscherm. De coaching die Ellen krijgt is voornamelijk op adviserend vlak en sparringsniveau.

We spreken elkaar eens in de 6 weken. Maar ineens dat appje; "Ruth heb je nu tijd?" "Voordat Ellen dat vraagt". Denk ik en ga over tot actie; ik stuur mn kind met "je mag mindcraften!" Naar boven, geef de hond een bot, veeg de krant van tafel en smeer gauw wat lippenstift op en... videobellen maar.. 

 

Ik zie haar, ze is op de praktijk, in de omkleedruimte. Ze begint gelijk met de deur in huis te vallen. Ze laat haar de assistente driftig alle patiënten (en personeel) temperaturen en stuurt iedereen zonder pardon kordaat naar huis met een temperatuur boven de 37.3. 

 

"37.3? Maar dat is toch geen koorts?" Zeg ik, of eigenlijk interrumpeer ik, en gauw plak ik er ook nog aan "je kunt ook besmettelijk zijn zónder je al symptomen hebt, temperaturen maakt inbreuk op iemand privacy. Denk je aan informed convent Als je iemand temperatuur? Hou je je wel aan de ANT en KNMT richtlijnen en waarom doe je triage niet online?" Mijn hoofd tolt, waarom maakt nota bene Ellen zulke gekke sprongen? Ik zie het ietwat vertraagde beeld van beeldbellen en zie ineens dat ik haar moedeloos maak met mijn vragen. Ik pak rammel mezelf door elkaar en bied excuus aan. "Jeetje Ellen, hier heb je niks aan. Vertel eens verder."

 

Ze lacht, gelukkig (Wat kan ik mezelf soms stom vinden, dit was echt een slecht begin en zeker niet hoe ik normaal coach) "oh Ruth je bent niet de enige! Ik word er apedol van. De Praktijk heeft 17 medewerkers en alle 17 zijn kennelijk (net als ik) ineens covid-19 deskundigen. En dan heeft ze het nog niet eens over de patiënten die ongevraagd de telefoonlijn bezet houden met tips."

 

We lachen nu allebei maar ondertussen zien we de ernst in, de sociale druk om "zichtbaar veilig te werken' is hoog. Ik zie dat haar draagkracht weg is, en nodig haar uit ongenuanceerd alles er even lekker uit te gooien.

 

Geen doelgesprek, geen strategisch gesprek, geen zelfreflectie, dit gesprek wordt een gewoon menselijk gesprek. "En dit ga ik niet in rekening brengen." Beslis ik in mijn hoofd.

 

Ze vervolgt dankbaar; Haar balie assistente kan de lastige verzwaarde triage niet aan, en heeft zichzelf gedegradeerd tot 'hoofd deurknop.' Aldus Ellen. Ze loopt de hele dag met alcoholdoekjes alle deurklinken af te nemen en wat ze maar tegen komt. Ellen vind het ook wel lief maar eerlijk gezegd wordt ze gek van dat hysterische gepoetst.

 

Dan komt een patiënte aan de balie bij Ellen. Nààst het spatscherm staan;"of ze een paar mondkapjes over hebben." Mevrouw hoest even 'oh sorry gewoon hooikoorts hoor" Dat Ellen aan de telefoon met een zeer angstige patiënt (die nu ook nog angstiger is niet alleen coor de tandarts maar ook voor corona) probeert over te halen tóch met een abces langs te komen, ziet de mevrouw niet. Net als de anderhalveneter streep in rood en wit op de vloer áchter haar.

 

Voor Ellens neus staat de site open om beschermmaterialen te kopen. Winkelmandje is leeg.. De tandarts komt eraan;"oh Ellen fijn! Wanneer wordt het bezorgd?" Ze knikt naar de website. De mevrouw die door Ellen weer keurig achter het scherm staat  en nu áchter de 1.5mtrstreep roept:"dag tandarts! Dan mag ik vast van u een mondkapje?" Ellen wijst op de tekst; voorlopig niet leverbaar.

 

De tandarts bonjeurt de patiënt vriendelijk maar zonder kapje naar huis en gaat met Ellen naar de keuken en zegt samenzweerderig dat ze mee gaat doen met het initiatief dat tandartsen naakt poseren. "Waarom?" zegt Ellen; "Om te laten zien dat we in ons blote nakie staan zonder genoeg beschermingsmiddelen!"

 

Ellen wil zeggen "t laatste waar ik zin in heb is om jaren het image van jou in je nakie voor me te zien,"  maar ze kan nog net een "goed zo" antwoorden en snelt naar de omkleedruimte. Ondertussen schuift haar duim patronen over de telefoon, op zoek naar mij. Ze eindigt haar verhaal; "En mijn kinderen hebben opa en oma al 6 weken niet meer kunnen knuffelen.' Achter haar staat een emmer, ik hoor de druppels vallen en de zie de emmer overlopen. 


Reactie plaatsen

Reacties

Laura
3 maanden geleden

Mijn God!
Kreeg het bij het lezen van je Blog al helemaal benauwd zeg! Goed geschreven ...
Arme,Ellen, en wat is er toch een druk en paniek nog.
Waar je helemaal niet bij stil staat.
Maar godzijndank zijn er nog lieve sterke mensen die elkaar te hulp schieten en er gewoon zijn met een wijs advies/steun...
En begrijp me niet verkeer Ellen vindt ik ook super sterk maar op een gegeven moment is inderdaad de emmer Vol!
Hoop dat zet hem leeg gegooid hebt . Voor der zelf!!